هر طرفم کشان کشان

خودت را که از خودت گم میکنی، انگار در قفسی. و گروهی کودکان مریض در اطرافت که هر یک چوبی را از یک طرف قفس نشتر میزنند

مخاطب

این چه حکایتیست، که ذهنم مخاطب میطلبد؟ که انگار اگر شنونده نداشته باشم، فکرم ناتمام است؟ که دیگر من را، خودم کافی نیست؟